Η Αιτωλοακαρνανία σήμερα

Ο μεγαλύτερος σε έκταση Νομός της χώρας με έκταση 5.447 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ένας από τους πλουσιότερους από πλευράς φυσικού περιβάλλοντος με υδάτινο δυναμικό οκτώ λιμνών, δύο λιμνοθαλασσών και τριών ποταμών.

Με πρωτεύουσα το Μεσολόγγι και κέντρο της οικονομικής δραστηριότητας το Αγρίνιο, ο Νομός Αιτωλοακαρνανίας συγκεντρώνει ποσοστό 2,2% του πληθυσμού της χώρας (223.000 περίπου κατοίκους) και παράγει ποσοστό 1,6% του Ακ. Εθνικού Προϊόντος.

Σύμφωνα με το παλαιό διοικητικό σύστημα, αυτό που ισχύει από τον περασμένο αιώνα, πέντε είναι οι επαρχίες που τον απαρτίζουν : Μεσολογγίου, με πρωτεύουσα το Μεσολόγγι, Ναυπακτίας με πρωτεύουσα τη Ναύπακτο, Τριχωνίδας, με πρωτεύουσα το Αγρίνιο, Βάλτου, με πρωτεύουσα την Αμφιλοχία και Βονίτσης και Ξηρομέρου, με πρωτεύουσα τη Βόνιτσα.

Ολόκληρη η νότια πλευρά βρέχεται από τους κόλπους Κορινθιακό και Πατραϊκό, η δυτική από την θάλασσα του Ιονίου, ενώ μεγάλο μέρος της βόρειας από τον περίκλειστο Αμβρακικό.

Ο Νομός είναι κυρίως αγροτικός. Τα προϊόντα που καλλιεργούνται είναι κυρίως καπνός – η παραδοσιακή καλλιέργεια του Νομού που αποτελεί εδώ και δεκαετίες προϊόν στο οποίο στηρίχτηκε η τοπική οικονομία -  ελιές, καλαμπόκι, βαμβάκι και εσπεριδοειδή.

Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου

Η Γέφυρα που οραματίστηκε ο μεγάλος Αιτωλοακαρνάνας πολιτικός Χαρίλαος Τρικούπης πριν από 115 χρόνια πήρε σάρκα και οστά. Η μεγαλύτερη καλωδιωτή Γέφυρα στον κόσμο σηματοδοτεί την απαρχή μιας νέας εποχής αναπτυξιακών δυνατοτήτων για την Αιτωλοακαρνανία, τη Δυτική Ελλάδα και ολόκληρη τη χώρα.

Ιστορική Αναδρομή

Ολόκληρος ο χώρος της Αιτωλίας και Ακαρνανίας είναι κατοικημένος τουλάχιστο από την Παλαιολιθική εποχή, όπως μαρτυρούν τα εργαλεία από πυριτόλιθο που ανακαλύπτονται κύρια στις παραλίμνιες και παραποτάμιες περιοχές.

Η ζωή συνεχίστηκε και κατά την Νεολιθική εποχή όπως μαρτυρούν λίθινα εργαλεία αλλά και σπήλαια με νεολιθική κεραμική. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αγρινίου εκτίθενται νεολιθικά ευρήματα από σπήλαια της Ακαρνανίας (Αγίου Νικολάου Αστακού και Βιρίνας Αρχοντοχωρίου).

Η πρώτη επαφή των Αιτωλών και των Ακαρνάνων με την κύρια Ελλάδα οφείλεται στη στρατηγική σημασία του χώρου πάνω στη μεγάλη θαλάσσια οδό Κοριανθιακού-Κέρκυρας-Ιταλίας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η περιοχή δέχθηκε την ευεργετική πολιτιστική επίδραση της θαλασσοκράτειρας τότε Κορίνθου, η οποία ίδρυσε έναν ικανό αριθμό εμπορείων στην παραλιακή ζώνη.

Στην βυζαντινή εποχή ο όρος Αιτωλία περιελάμβανε την ευρύτερη περιοχή τη Ηπείρου και της Δυτικής Στερεάς. Αντίθετα ο όρος Ακαρνανία περιοριζόταν δυτικά του Αχελώου ως την Άρτα. Τον 8ο αιώνα η περιοχή υπαγόταν στο Θέμα Ελλάδος με έδρα τη Θήβα.

Περί το 1450 η Δυτική Στερεά , κατακτήθηκε από τους Τούρκους . Το 1460 παραδόθηκε το τελευταίο οχυρό της Αιτωλικής ενδοχώρας , το Αγγελόκαστρο.

Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας η περιοχή ονομαζόταν Κάρλελι , από τους Καρόλους Τόκους , της Κεφαλλονιάς.

Κατά τα μέσα του 16ου αιώνα δημιουργούνται τα αρματολίκια Βάλτου και Ξηρομέρου και στα τέλη περίπου του 18ου αιώνα αντίστοιχα του Βλοχού, του Απόκουρου, του Ζυγού και των Κραβάρων. Την ίδια περίοδο ανδρώνεται το κίνημα της κλεφτουριάς.

Τον Απρίλιο του 1825 ξεκίνησε από τη στρατιά του Κιουταχή η πολιορκία του Μεσολογγίου , τελευταίου οχυρού της Επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα.

Την επανάσταση του εικοσιένα σηματοδότησε η πτώση της πόλης του Μεσολογγίου με την Έξοδο της Φρουράς, στις 10 Απριλίου του 1826.

Το Φυσικό Περιβάλλον

Το φυσικό περιβάλλον της Αιτωλοακαρνανίας χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη:

Πλούσιων Ορεινών Όγκων, όπως το Παναιτωλικό Όρος, το Όρος Αράκυνθος και τα Ακαρνανικά Όρη, που καλύπτονται από μεγάλα δάση με Βελανιδιές, Οξυές, Έλατα, Καστανιές και τα οποία εντάσσονται στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευμένων περιοχών ‘‘Φύση 2000’’ (Natura 2000),

Mεγάλων Ποταμιών, όπως ο Αχελώος (ο δεύτερος ως προς το μήκος ποταμός της Ελλάδας), ο Εύηνος, ο Μόρνος που αποτελούν σημαντικούς υγροβιότοπους της Μεσογείου,

Μεγάλων και Μικρών Φυσικών Λιμνών, όπως η Τριχωνίδα (η μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας), η Αμβρακία και η Βουλκαριά που εντάσσονται στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευμένων περιοχών ‘‘Φύση 2000’’ (Natura 2000), η Λυσιμαχεία, η Οζερός, καθώς και τεχνητών λιμνών, καθιστώντας τον Νομό την πρώτη περιοχή της χώρας στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας,

Δασικών Οικοσυστημάτων, που καλύπτουν τα ορεινά των Επαρχιών Τριχωνίδας, Ναυπακτίας, Βάλτου, Ξηρομέρου, όπως το δάσος της Βελανιδιάς,

Σημαντικών Θαλάσσιων Βιότοπων, όπως ο Αμβρακικός Κόλπος που προστατεύεται από τη Συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) και εντάσσεται στο ευρωπαϊκό δίκτυο ‘‘Φύση 2000’’ (Natura 2000) και η Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου – Αιτωλικού που προστατεύεται από τη Συνθήκη Ramsar και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς αλιευτικούς πόρους  της χώρας με παραγωγή υψηλής ποιότητας και αξίας αλιευμάτων.

Το ποικιλόμορφο αυτό φυσικό περιβάλλον της Αιτωλοακαρνανίας που συνδυάζεται με την ύπαρξη εκτεταμένων πεδινών τμημάτων και αγροτικών οικοσυστημάτων  αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη των κύριων οικονομικών δραστηριοτήτων του Νομού.

Πολιτιστική Ταυτότητα

Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν περίπου 150 αξιοσημείωτα μνημεία Αρχαίας, Ρωμαϊκής, Βυζαντινής, Μεταβυζαντινής, και Νεώτερης εποχής (αρχαίες πόλεις, οχυρά, θέατρα, ιερά, μοναστικά κέντρα, ναοί, σπηλαιώδεις εκκλησίες, βυζαντινά κάστρα, ενετικά και τούρκικα οχυρά, κτλ.).

Ιστορικό Οδοιπορικό

Ναυπακτία

Κάστρο Αντιρρίου: Βγαίνοντας από το πορθμείο του Αντιρρίου βρισκόμαστε μπροστά στο ενετικό κάστρο της περιοχής που κάλυπτε από Δυτικά, εξασφαλίζοντας, μαζί με το απέναντι κάστρο του Ρίου, την είσοδο του Κορινθιακού κόλπου. Χρονολογείται από την εποχή της εκστρατείας του Φ. Μοροζίνι, Αρχιστράτηγου της Βενετικής Δημοκρατίας στην Ελλάδα το 1686.

Ναύπακτος: Δεξιά στη διασταύρωση μετά το Αντίρριο και σε απόσταση 10 χιλιομέτρων μπαίνουμε σε μία από τις αρχαιότερες ζωντανές πόλεις της Ελλάδας, τη Ναύπακτο. Η Ναύπακτος έπαιζε πάντα πρωτεύοντα ρόλο στην ιστορία της περιοχής κατά τους χριστιανικούς χρόνους.

Το Βενετσιάνικο λιμανάκι της είναι το μικρότερο και το ωραιότερο της Μεσογείου.Το Κάστρο της Ναυπάκτου είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό μνημείο με τα 600 και πλέον χρόνια ζωής

Ορεινή Ναυπακτία: Πλάτανος, Άνω Χώρα, Κλεπά, Αράχοβα, Αμπελακιώτισσα, Ελατού, Τερψιθέα, Ελευθέριανη είναι μερικά από τα χωριά της ορεινής Ναυπακτίας με υπέροχο περιβάλλον και έξοχο κλίμα, αξιόλογη παράδοση και ιστορία.

Μακύνεια: Ακολουθώντας την εθνική οδό Αντιρρίου –Μεσολογγίου, δεξιά μας συναντούμε τη Μακύνεια και ένα χιλιόμετρο βόρεια του σημερινού χωριού συναντάμε τα ερείπια της αρχαίας ομώνυμης πόλης, με ακρόπολη, θέατρο και ναό. Στρίβοντας δεξιά στη διασταύρωση της Γαυρολίμνης,2 χιλιόμετρα έξω από το χωρίο μπροστά στο θαυμάσιο βυζαντινό Ναό της Παναγιάς Παναξιώτισσας του τέλους του 10ου αιώνα .

Μεσολόγγι

Μπαίνοντας στο κάμπο του Μεσολογγίου, στις ρίζες του Αράκυνθου (Ζυγού), αντικρίζουμε το Μοναστήρι του Άη Συμιού (Άγιος Συμεών) του1740. Η Μονή αποτέλεσε καταφύγιο των διασωθέντων της Φρουράς Μεσολογγίου μετά την Έξοδο του 1826. Κάθε χρόνο του Αγίου Πνεύματος, γίνεται, μοναδικό σχεδόν στο είδος του πανηγύρι με συμμετοχή αρματωμένων φουστανελοφόρων και καβαλάρηδων σε ανάμνηση της Εξόδου του Μεσολογγίου.

Το Μεσολόγγι ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα από Δαλματούς πειρατές πάνω σε τρεις νησίδες, που αργότερα ενοποιήθηκαν. Το όνομά του προέρχεται από τη Δαλματική λέξη messo-langi που σημαίνει λιμνοχώρι

Πλευρώνας:  Βορειοδυτικά του Μεσολογγίου βρίσκονται τα ερείπια της Πλευρώνας, από τις σπουδαιότερες πόλεις της αρχαίας Αιτωλίας που έφερε το όνομα ενός από τους ήρωες του Αιτωλικού μυθολογικού κύκλου.

Τριχωνίδα

Αγρίνιο: Το Αγρίνιο κατοικήθηκε από πρόσφυγες των ορεινών της Αιτωλίας, Ευρυτανίας, Ηπειρώτες και ιδιαίτερα Σουλιώτες.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αγρινίου: κτίστηκε με δωρεά των αδελφών Παπαστράτου στα ΝΑ. Του μεγάλου πάρκου της πόλης και εγκαινιάστηκε το 1969. Περιέχει ευρήματα από τους αρχαιολογικούς χώρους όλου του Νομού . Τα εκθέματα του Μουσείου καλύπτουν το χρονικό διάστημα από τη Νεολιθική εποχή έως την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας.

Κοντά στην πόλη του Αγρινίου βρίσκονται δύο εξαιρετικής σημασίας βυζαντινά μνημεία. Ο ναός της Αγίας Τριάδας του Μαύρικα, σε σχήμα ελεύθερου, που είναι μισοβυθισμένος στο νερό και χρονολογείται τον 9ο –10ο  αιώνα .Στη Μεγάλη Χώρα (Ζαπάντι) βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Ο κοιμητηριακός ναός είναι το μόνο ορατό σημείο της παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής Μ.Χώρας. Σήμερα είναι μονόκλιτη βασιλική που κτίστηκε πάνω στο ανατολικό μέρος του μεσαίου κλίτους παλαιοχριστιανικής Βασιλικής.

Βορειοανατολικά του Δήμου Θεστιέων (Καινούριο) υψώνεται ο κώνος του Βλόχου, ακρόπολη των Θεστιέων στην αρχαιότητα . Η μικρή πόλη έφερε το όνομα του μυθικού βασιλιά Θέστιου, γιου του Άρη και της Δημονίκης, Σώζονται υπολείμματα της οχύρωσης της, Ο Βλόχος στα βυζαντινά χρόνια ήταν οχυρό κάστρο. Δόθηκε κι αυτό ως προίκα το 1294 στο Φίλιππο του Τάραντα .Από του Τούρκους καταλήφθηκε το 1450, για να ερημωθεί στη συνέχεια.

Θέρμο: Το Θέρμο, διοικητικό και εμπορικό κέντρο της γύρω ορεινής περιοχής με εξαιρετικό κλήμα και άφθονα κρυστάλλινα νερά, είναι από τα καλύτερα θέρετρα της Δυτικής Στερεάς. Η όλη υποδομή εξασφαλίζει άνετη και ευχάριστη διαμονή στον επισκέπτη- παραθεριστή . Δυο χιλιόμετρα βόρεια του Θέρμου συναντάμε τη κοινότητα Μέγα Δένδρο, πατρίδα του Ευγένιου Γιαννούλη του Αιτωλού και του Κοσμά του Αιτωλού (1714-1779).

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θέρμου εκτίθενται ευρήματα που καλύπτουν διάστημα 2500 ετών. Παλαιότερα είναι ειδώλια νεολιθικής εποχής από την Χρυσοβίτσα Θέρμου, που χρονολογούνται περί το 2500 π.Χ. Απεικονίζουν δυο γυναικείες πληθωρικές μορφές πιθανότατα κάποιας θεότητας γονιμότητας.

Βάλτος

Στράτος: Περνώντας την γέφυρα του Αχελώου αντικρίζουμε τα τείχη της αρχαίας Στράτου, της σημαντικότερης,ισχυρότερης και πλουσιότερης πόλης της Αρχαίας Ακαρνανίας στη δεξιά όχθη του Αχελώου.

Η Στράτος σήμερα έχει 1.100 κατοίκους που κύρια ασχολία τους είναι η καπνοκαλλιέργεια.

Στρίβοντας δεξιά προς το Καστράκι,συναντάμε το φράγμα της Στράτου,το οποίο είναι το νεότερο από τα τρία υδροηλεκτρικά φράγματα του Αχελώου.

Ορεινός Βάλτος: Μετά το χωριό Καστράκι βρίσκεται το φράγμα του Καστρακίου το δεύτερο υδροηλεκτρικό έργο επί του Αχελώου. Το φράγμα είναι επισκέψιμο.

Ο δρόμος που ανεβαίνει στο πλευρό της κοίτης του ποταμού είναι ο κύριος οδικός άξονας του Βάλτου. Λίγο πριν από το χωριό Χαλκιόπουλοι βλέπουμε τη γέφυρα της Βέργας που ενώνει τις όχθες του Μπιζάκου ποταμού.

Στην περιοχή της Φλωριάδας,σώζονται δυο μεταβυζαντινά μοναστήρια. Το Δρυμονάρι ή Μονή της Κοίμησης χρονολογείται στις αρχές του 17ου αιώνα.

Ρίβιο: Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το χωριό, στο δεξιό μέρος σώζεται ημιερειπωμένος ο θαυμάσιος ναός του Αγίου Στεφάνου,κτισμένος πάνω σε αρχαϊκό ναό,αντιπροσωπευτικό παράδειγμα των μονοκλίτων σταυροειδών εγγεγραμμένων ναών.

Αμφιλοχία: Στο λόφο που υψώνεται πάνω από την Αμφιλοχία σώζονται τα τείχη της Λιμναίας πόλης της αρχαίας Ακαρνανίας. Το αρχαίο αυτό πόλισμα είχε στον έλεγχο του το μοιχό του Αμβρακικού κόλπου και τη στενή διάβαση προς την ενδοχώρα. Το όνομά της αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς Θουκυδίδη και Πολύβιο.

Δύο χιλιόμετρα δεξιά της εθνικής οδού Αγρινίου-Ιωαννίνων βρίσκονται τα ερείπια του Αμφιλοχικού Άργους,ισχυρότατου κέντρου των αρχαίων Αμφιλοχέων. Σχεδόν απέναντι από τα ερείπια του Αμφιλοχικού Άργους,βρίσκονται τα ερείπια του δικαστικού κέντρου των Αρχαίων Ακαρνανών, οι Όλπες.

Ξηρόμερο - Βόνιτσα

Στο Ξηρόμερο  και στη διαδρομή Όχθια-Λεσίνι στα χωριά Ρίγανη και Παλαιομάνινα, συναντάμε τα ερείπια των οχυρωμένων πόλεων Μητρόπολης και Σαυρίας που ήλεγχαν κατά την αρχαιότητα τον ποταμό Αχελώο.

Στη διαδρομή Κουβαρά-Αστακού και στις νοτιοανατολικές υπώρειες των Ακαρνανικών, σώζονται τα ερείπια των αρχαίων πόλεων Δηριείς, Φοιτείες και Κόροντα.

Πάνω από την λίμνη του Οζερού υψώνεται το ιστορικό Μοναστήρι του Λιγοβίτσιου, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η εξωτερική μορφή του Μοναστηρίου είναι φρουριακή. Το καθολικό είναι τρίκλιτος σταυροειδής ναός με τρούλο και χρονολογείται το 1737. Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 αποτέλεσε την βάση εξόρμησης του στρατοπέδου της Δυτ.Στερεάς με αρχηγό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Το Θυρείο ήταν, μετά τη Στράτο, η σημαντικότερη πόλη της αρχαίας Ακαρνανίας, έδρα και αυτή κατά περιόδους του Κοινού των Ακαρνάνων. Λόγω της θέσης της και της σπουδαιότητας της, δοκιμάστηκε από καταστροφές επιδρομές και καταλήψεις. Το 372 π.Χ. καταληφθεί από τον Αθηναίο Ιφικράτη, το 270π.Χ. από τους Ηπειρώτες και επανειλημμένα από τους Αιτωλούς.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θυρείου εκτίθεται επιγραφές, πολιτικού κυρίως περιεχομένου. Αυτό εξηγείται από την πολιτική σημασία του Θυρείου ως κέντρο του Κοινού των Ακαρνάνων, μετά την προσάρτηση της Στράτου στους Αιτωλούς τον 3ο π.Χ.αιώνα.

Τρία χιλιόμετρα από το Θυρείο επί της επαρχιακής οδού προς Μοναστηράκι βρίσκονται οι γνωστές πηγές των ιαματικών νερών Κορπής.

Η Βόνιτσα είναι κτισμένη κοντά στην αρχαία πόλη Ανακτόριον, αποικία που ίδρυσαν οι Κορίνθιοι το 630 π.χ. σώζονται τα ερείπια της πόλης, ο Ναύσταθμος και το νεκροταφείο.

Αρχαία Θέατρα

Θέατρο Στράτου

Το αρχαίο θέατρο της Στράτου έχει οικοδομηθεί ανατολικά του διατειχίσματος πολύ κοντά στην αρχαία Αγορά με την οποία συνδεόταν με βαθμιδωτό δρόμο με θέα προς τον ποταμό Αχελώο.

Το θέατρο είναι του 4ου π.Χ. αιώνα με συμπληρώσεις και διορθώσεις του 3ου και 2ου π.Χ. αι.

Το θέατρο είναι δομημένο κυρίως από γκριζοπράσινους ντόπιους ψαμμιτόλιθους. Υπάρχουν μέχρι σήμερα περίπου 35 σειρές εδωλίων (καθισμάτων) που χωρίζονται με κλίμακες σε 11 κερκίδες και μπορούσαν να χωρέσουν 6.000 θεατές. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα θέατρο της Αιτωλοακαρνανίας

Θέατρο Οινιαδών

Το θέατρο των Οινιαδών είναι κατασκευασμένο στη νότια πλευρά του υψώματος που δεσπόζει του αρχαίου οικισμού και η εξαιρετική θέση του παρέχει παντεποπτική θέα της πεδιάδος του Αχελώου κι ενός μεγάλου τμήματος των παραλίων του Ιουνίου πελάγους.

Ως προς την χρονολογία του ο Γερμανός αρχαιολόγος Fichter επισημαίνει τρεις περιόδους ανεγέρσεως, κατά προσέγγιση : 1) Το αρχαίο θέατρο , 2) Η νεότερη μετασκευή και 3) Η Ρωμαϊκή μετασκευή.

Η πρώτη κατασκευή με πλατύτερη ορχήστρα και με μια σκηνή που ίσως είχε παρασκήνια έγινε τον 4ο αιώνα π.Χ., όταν οι Οινιάδες βρίσκονταν κάτω απ΄ την  επιρροή των Αθηνών.

Η νεότερη μετασκευή του προσκηνίου , από αναλογία με τα προσκήνια του θεάτρου της Σικυώνας και της Επιδαύρου , χρονολογείται τον 3ο αιώνα π.Χ., κατά τον Fichter. Μάλιστα η μετασκευή αποδίδεται στον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο τον Ε΄.

Θέατρο Πλευρώνος

Το αρχαίο θέατρο της Πλευρώνος, το οποίο χρονολογείται στα μέσα περίπου του 3ου π.Χ. αιώνα, καταλαμβάνει την δυτική πλευρά του τετραγώνου που σχηματίζεται από τα τείχη της αρχαίας πόλης και είναι κτισμένο σε φυσική πλαγιά. Εκτός από τη διαμόρφωση του εδάφους, σημαντικό ρόλο στην επιλογή της θέσης του θεάτρου έπαιξε ασφαλώς και η μαγευτική του θέα, που φτάνει μέχρι τα νησιά Κεφαλλονιά και Ζάκυνθο.

Θέατρο Μακύνειας

Το θέατρο βρίσκεται έξω από τον οχυρωματικό περίβολο, δηλαδή τα τείχη και την ακρόπολη και γειτνιάζει μ’ ένα μικρό αταύτιστο ναό. Το μικρό θέατρο της Μακύνειας παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω της εξαίρετης θέσης του, από την οποία ο επισκέπτης μπορεί να έχει μια μοναδική άποψη ολόκληρης της περιοχής του Αντιρρίου, καθώς και των βορειοδυτικών παραλιών  της Πελοποννήσου.

Τουριστικοί Προορισμοί

Ο Νομός Αιτωλοακαρνανίας έχει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη μορφολογία με πεδιάδες, βουνά, μικρά οροπέδια, λίμνες, ποτάμια και παραλίες. Το πλούσιο αυτό φυσικό περιβάλλον σε συνδυασμό με τη γεωγραφική γειτνίαση με το Ιόνιο Πέλαγος και την ύπαρξη σημαντικών πολιτιστικών μνημείων και αρχαιολογικών χώρων καθιστούν την περιοχή μια από τις ομορφότερες της πατρίδας μας.

Η Αιτωλοακαρνανία ενδείκνυται για τουρισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ωστόσο υστερεί ακόμα σε τουριστική ανάπτυξη.

Η ορεινή Ναυπακτία με το Φράγμα του Ευήνου και τη λίμνη που δημιουργείται,  η ορεινή Τριχωνίδα με τη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της χώρας μας στο Φράγμα των Κρεμαστών, η οποία συνδέει τέσσερις Νομούς, είναι  προορισμοί με άπειρο φυσικό κάλλος και ενδείκνυνται για χειμερινό τουρισμό.

Η Ναύπακτος είναι  ένα πανέμορφο τουριστικό θέρετρο, καθώς και οι περιοχές που βρέχονται από τα νερά του Ιονίου: όπως ο Aστακός, ο Mύτικας, η Πάλαιρος και η Bόνιτσα, αλλά και τα νησιά Κάλαμος, Καστός, Μεγανήσι, που ανήκουν στο Νομό Λευκάδας, άλλα έχουν παραδοσιακά συνδεθεί με την περιοχή του Μύτικα και της Παλαίρου.

Η Λιμοθάλασσα του Μεσολογγίου, η Αμφιλοχία και το Μενίδι με τον υγροβιότοπο του Αμβρακικού έχουν σημαντικές προοπτικές τουριστικής ανάπτυξης.